اخلاص
قرآن كريم در آيات متعدد اين حقيقت را بيان كرده است كه هرگاه تلاش و فعاليت و عمل انسان همراه با اخلاص و در راه خدا و براي كسب رضاي الهي باشد، نه به انگيزه هاي نفسانى، باعث روشن شدن چراغ بصيرت در درون آدمي شده و راه هاي وصول به حقيقت هستي به دل او الهام مي گردد. در آيه 69 سوره عنكبوت فرمود: هرگاه جهاد و تلاش انسان (فينا) باشد، يعني كمال اخلاص در او موجود باشد، خداوند راه هاي حق و حقيقت و هدايت را به او مي نماياند: والذين جاهدوا فينا لنهدينَّهم سُبلنا. پس جهاد و فعاليت انسان در صورتي مي تواند نقش خود را در بصيرت و تكامل انسان ايفا نمايد كه توأم با اخلاص باشد. در اين صورت است كه خداوند شناخت هاي مورد نياز او را به او عنايت مي كند.
در حديث معروف از پيامبر اكرم آمده است كه اگر انسان چهل شبانه روز با اخلاص عمل كند، ديده بصيرت او بينا شده و چشمه هاي معرفت و حكمت از منبع شناخت هاي قلبي او بر زبانش جاري مي گردد: ما أخلص عبدللّه عزوجل أربعين صباحاً إى جرت ينابيع الحكمة من قلبه علي لسانه.
از آيات و روايات اين گونه بر مي آيد كه معرفت نسبت به حقايق آفرينش درجات و مراتبي دارد كه شرط دستيابي به بالاترين درجات آن اخلاص است. تنها با اخلاص است كه نور بصيرت در باطن انسان به نهايت درجه روشني مي رسد و انسان در پرتو آن روشن بيني خاص، راه رشد و كمالش را مي يابد. اين همان نوري است كه امام سجاد(ع)در دعايش عرض مي كند خدايا:.
لولانورك عميتُ عن الدليل و لو لا تبصيرك ضللت عن السبيل.
اگر نور و روشنايي بخشيدن تو نبود راهنما و دليل را نمي ديدم و اگر بصيرت و نشان دادن تو نبود راه را گم مي كردم.
در روايت معروف نيز وقتي امام صادق(ع)به آن شاگردش مي فرمايد: علم و معرفت حقيقي آموختني نيست، بلكه يك نوع نور و روشنايي است كه از جانب خداوند بر باطن انسان خالص مي تابد و قلب را روشن مي سازد، در ادامه اش مي فرمايد: راه تحصيل چنين علمى، وصول به حقيقت عبوديت و بندگي است، فإن أردت العلم فاطلب في نفسك أوّلاً حقيقة العبوديّة. قطعاً انسان بدون اخلاص در عمل به حقيقت عبوديت دست پيدا نمي كند.
Posted at 07:14 am by mabhooty
Permalink
Posted at 06:54 am by mabhooty
Permalink
